می روم ولی چمدانم را نمی برم…
سنگین است روزهایی که بی تو زندگی کرده ام !
::
::
اشک های تلخی که بر گورها می چکند، حرف هایی هستند که روزگاری باید بر زبان می آمدند…
::
::
آتش حرفهایت را با خون جگر خاموش میکنم…
::
::
میدونی تلخ ترین درد چیه ؟
تو بخوای…
اونم بخواد…
ولی دنیا نخواد !
::
::
“زخم ها” خوب می شوند اما “خوب شدن” با “مثل روز اول شدن” خیلی فرق داره…
::
::
دو ابر که عاشق یکدیگر می شوند ، بغض می کنند و یکدیگر را در آغوش می کشند اما نمی دانند این وصال نابودشان می کند …
::
::
ای ابر ها نبارید !
من دریا را به پایش ریختم … برنگشت !
::
::
بعضی حرف ها را نباید زد
بعضی حرف ها را نباید خورد
بیچاره دل چه می کشد میان این زد و خورد !
::
::
هیچوقت قلبت رو هیزم عشقت نکن …
::
::
ببین با من چی کار کردی ، ببین دیگه نمیخندم
تو برمیگردی با گریه ، دوباره ، شرط میبندم !
::
::
گفت دیوانه وار دوستت دارم !
ولی من چه ساده بودم که نفهمیدم به دیوانه اعتباری نیست …
::
::
کاش میشد مثل یک “در” به رفتن و آمدن آدمها عادت کنیم …
::
::
دوست دارم برم جایی که :
نه آسمونش
نه صدای مردمونش
نه غمش
نه جنب و جوشش
نه گلای گل فروشش
مثل اینجا آهنی نیست !
::
::
غمگینم … وقتی همه ی جفت ها تنهاییَم را به رخم میکشند ، حتی جوراب هایم …
::
::
گفتی بازی برد و باخت دارد …
ولی زبانم بند آمد بگویم که من بازی نکردم ؛ من با تو زندگی کردم !
::
::
در صدا کردن نام تو
یک “کجایی” پنهان است
یک “کاش می بودی”
یک “کاش باشی” !
::
::
قرار بود تکیه گاه باشی نه اینکه گاهی باشی، گاهی نباشی !
::
::
انتظار را از کوچه های بن بست بیاموز که دلخوش به تماشای هیچ رهگذری نیستند !
چشم به راه آمدن کسی می نشینند که اگر بیاید ، ماندنیست …
::
::
قرارمان همان جای همیشگی …
فقط این بار تو هم بیا …
::
::
تلخم مثل خنده ای بی حوصله …
::
::
نمی آیی ببینی که با رفتنت با تمام زنانگی ام چه مردانه کنار آمده ام …
::
::
گاهی بی هوا دلم هوایت را می کند …
هوای تو ؛ تویی که هیچوقت هوایم را نداشتی …
::
::
غمگینم مانندِ عکس اعلامیه ی ترحیم ، که لبخندش دیگران را می گریاند !
::
::
یه وقتایی هست که هی بیدار میمونی با خودت میگی :
الانه که زنگ بزنه
الانه که اس بده
الانه که …
و همین روال ادامه پیدا میکنه تا زمانیکه باورت میشه واقعا رفته
دیدگاهتان را بنویسید