مصاحبه با مولانا در قالب شعر

مـصـاحـبـه بـا مـولـانـا در قـالـب شـعـر

مصاحبه با مولانا در قالب شعر| www.cafepatogh.ir

مصاحبه با مولانا جلال الدَين محمد بلخی(مولوی)

-نام؟                                                                       

قحط معنی در ميان نام هاست
لفظ ها و نام ها چو دام هاست

-شغل؟                                                                     
ما کار ودکان و پيشه سوخته ايم
شعر و غزل و دوبيتی آموخته ايم

-اصل و نسب؟                                                             
برادرم ، پدرم،اصل و فصل من عشق است
که خويش عشق بماند نه خويش نسبی

-کمی از گذشته خودتان بگوييد؟                                           
ما به فلک بوده ايم يار ملک بوده ايم
باز همان جا رويم جمله که آن شهر ماست

-اصلی ترين مشغله شما ذهنی در شبانه روز؟                         
روز ها فکر من اين استو همه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خويشتنم
زکجا آمده ام،آمدنم بهر چه بود
به کجا ميروم آخر ،ننمايی وطنم!

-توصيه ای به شاعران معاصر؟                                         
هين ! سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود
وا رحد از حدّ جهان، بی حد و اندازه شود

-اگر ناگزير به تعريف از خودتان بشويد چه می گوييد؟               
خوش تر آن باشد که سرَ دلبران
گفته آيد در حديث ديگران

-وصف جمال حضرت عشق؟                                           
در بيابان نيايد جمال او
هر دو عالم چيست؟عکس خال او

-عشق های خيابانی؟                                                       
عشق هايی کز پی رنگی بُود
عشق نبود عاقبت ننگی بَود

-خانه ی دوست کجاست؟                                                 
مارا گويی چه داری از دوست نشان؟
مارا از دوست بی نشانی است،نشان!

-اشتغال ذهنی شما در همين لحظه؟                                     
می آيدم به چشم همين لحظه نقش تو
والله خجسته آمد وحقا مبارک است

-اگر بخواهيد جماعتی را به فرستادن صلوات تشويق کنيد؟         
آن روح که بسته بود در نقش صفات
از پرتو مصطفی روان شد بر ذات
آن دم که روان گشت،زشادی می گفت:
شادی روان مصطفی را صلوات

-بزرگترين آرزوی شما؟                                                 
از ديو و دد ملولم و انسانم را آرزوست

-حکايت ما و دنيا؟                                                       
اين جهان زندان و ما زندانيان
حفره کن زندان و خود را وارهان

-مرگ؟                                                                   
مرگ اگر مرد است آيد پيش من
تا بگيرم در کنارش تنگ تنگ
من از او جانی برم بی رنگ و بو
او زمن تلقی ستاند،رنگ رنگ

شعر از : اسمایل تقوایی

Categories: ,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *